คำอธิบาย
ผนังสีขาวเรียงตัวเป็นชั้นๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ปกคลุมด้วยของโบราณที่ใส่กรอบจากยุคสมัยที่ถูกลืมเลือน ราวกับว่าพิพิธภัณฑ์ได้พังทลายลงสู่ภายในตัวเอง ที่ปลายสุดของทางเดิน สะท้อนอยู่ในสระน้ำที่เหมือนกระจก มีประตูสีเหลืองรออยู่ ส่องแสงจางๆ เหมือนความรอดหรือคำเตือน พื้นที่นี้ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ หายใจไม่ออก และไร้ขอบเขต ทุกภาพวาดล้วนนำไปสู่ที่เดียว คือธรณีประตูนั้น มันเป็นทั้งคำเชิญชวนและคำท้าทาย: จะกล้าก้าวข้ามไป หรือจะอยู่ร่วมกับวิญญาณ.





























