คำอธิบาย
วงกลมและตารางบรรจบกันเป็นรูปกากบาทเชิงนามธรรม ซึ่งตรงกลางมีดวงตาที่จ้องมองอย่างทะลุทะลวง รูม่านตาของมันถักทอด้วยสีม่วงและสีทอง ส่องแสงระยิบระยับดั่งดวงอาทิตย์ที่แฝงตัวเป็นสายตา รอบตัวมัน โครงสร้างของการรับรู้แตกออกเป็นเส้น โน้ต และทรงกลมที่กระจัดกระจาย “ตาเดียว” เป็นทั้งเครื่องหมายเวลาและคำถาม — ตาเห็นอะไร และมันซ่อนอะไรไว้? ที่นี่ การรับรู้เองกลายเป็นเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์.





























